Veldeke Krink Ech is in de coronatied – wie mer min verenigingsnuuts te melje woor, want activiteite wore d’r haos neet – begósj mit de waekelikse rubriek “Waem kèntj ze nog”. Piet Aben en Ton van Wegberg koze eder waek ’n dialekwaord, wovan ze den de beteikenis en de regionale variaties bönne de Veldekekrink (wie zègke ze det in Zöstere en de Nuujsjtadt, in Mofert?) aan de handj van de waordebeuk gove. En die rubriek bestuitj nog altied, óngevieër nummer 250 noe.
Veldeke wiltj dao-in neet allein aoj wäörd laote passere, mer väöral aandach gaeve aan wäörd die óngemerktj verdwiene. Verdrönge waere door AN-wäörd, waat neet nuuedig zoe hove zeen. De dialekwäörd zeen zoaväöl spraekendjer, mer w’r zólle ze mótte ze blieve gebroeke anges verdwiene ze gans. Is det ‘ne ramp? Nae, d’r zeen zeker erger dènger, mer ’t maaktj oos taal waal ermer. En ’n taal bestuitj zoalang es ze gespraoke of gesjreve weurtj. Det weurtj trouwes door väöl laezers van ’t Waekblaad gewaardeerdj, gelètj op de reacties op de rubriek. En die reacties zeen van allerlei aard: aanvöllinge en lokaal variaties, anger beteikenisse, anger oetspraoke en natuurlik nuuj wäörd. W’r kènne eventueel nog jaore väöroet!
